'Straks moet je voor 50.000 man een keuze maken'

Gepubliceerd op 12-10-2009 @ 15:58

Tussen 1990 en 1999 was Henk Fräser (samen met spelers als John de Wolf en Ruud Heus) dé sluitpost van Feyenoord. Gevreesd bij tegenstanders om zijn soms bikkelharde spel, maar daardoor razend populair bij ‘de aanhang.’ Na zijn loopbaan werd hij jeugdtrainer bij de Rotterdamse club, maar onmin met hoofd jeugdopleiding Stanley Brard dreef hem naar ADO Den Haag waar hij twee jaar trainer was van de beloften én Wiljan Vloet assisteerde bij het eerste elftal. Een nieuwe verbintenis zag hij niet zitten en net toen hij dacht dat zijn trainersloopbaan voorbij was, kwam PSV in beeld. Vanaf september is de in Paramaribo geboren Fräser trainer van de B1 en assisteert hij Twan Scheepers bij de D2.

PSV kwam als geroepen, zou je kunnen zeggen?

Absoluut. Aan de andere kant, ik leef van dag tot dag; dat heb ik altijd gedaan. Ik ging er min of meer vanuit dat ik een tijdje wat anders zou gaan doen, geen idee wat overigens. Ik zou wel zien wat er op mijn pad kwam. Tot Wiljan Vloet me belde. Bij Den Haag werkte ik als assistent-trainer, maar ik had tijdens de winterstop al aangegeven te willen stoppen. Het klikte niet met een aantal mensen binnen de staf. Laten we het erop houden dat sommige mensen hun afspraken niet nakwamen en daar ben ik erg gevoelig voor. Ik train graag, maar niet ten koste van alles. Met de spelers kon ik overigens prima opschieten, dus ik nam met een dubbel gevoel afscheid.

Hoe kwam je met Wiljan Vloet in contact?

Ik ken Wiljan van het jaar dat hij als hoofdtrainer in Den Haag werkte en ik assistent-trainer was. Het verbaasde me eigenlijk wel dat hij mij polste voor PSV; een jaar is immers best kort om elkaar echt goed te leren kennen. Maar ik was wel meteen enthousiast toen Wiljan zijn plannen ontvouwde om mij op te nemen in de jeugdopleiding. Ik heb veel met de jeugd. En PSV behoort natuurlijk tot de grote jeugdopleidingen in Nederland.

Je woont al jaren in Brabant. Vergemakkelijkte dat je keuze?

Ja, absoluut. Ik woon in een klein plaatsje tussen Oss en Den Bosch en het reizen tussen Den Haag en mijn woonplaats ging mij steeds meer tegenstaan. Ik zat vaak uren in de auto om op en neer te reizen. Tien uur ’s avonds thuis en dan zes uur de volgende ochtend weer op. En als je het dan ook nog minder naar je zin hebt, wordt het reizen wel heel zwaar. Eindhoven is voor mij een stuk dichterbij, dat is prettig als je een gezin hebt en er ’s avonds voor je kinderen nog wilt zijn.

Je hebt jarenlang bij Feyenoord in de jeugdopleiding gezeten. Je was daar populair bij de kinderen en de ouders, maar toch moest je vertrokken. Waarom?

Bij Feyenoord kon ik niet meer door één deur met Stanley Brard (het hoofd van de jeugdopleiding van Feyenoord, RvdE). Zo simpel is het. Ik moest absoluut niets van hem hebben en hij niet van mij. Hij vond dat ik de spelers individueel en als team niet beter maakte. Ik dacht daar anders over, maar hij was het hoofd van de jeugdopleiding en de clubleiding ging ook nog eens achter hem staan. Dan houdt het op. Eigenlijk kwam ik bij ADO in dezelfde situatie terecht, maar toen heb ik me meer afzijdig gehouden. Ik wil niet de naam krijgen een moeilijke jongen te zijn, want volgens mij ben ik dat niet.

Hoe belangrijk was het voor jou om weer met de jeugd aan de slag te gaan?

Met de jeugd werken is voor mij het mooiste dat er is. Ik weet niet of ik de ideale jeugdtrainer ben, dat hoor je mij ook niet snel zeggen. Waarom niet? Voor sommige jongens ben ik niet makkelijk. Ik ben vrij direct en niet iedereen kan daar mee omgaan. ´Je speelt als een drol´, heeft met het spel van iemand te maken en is niet op de persoon gericht. Maar ik zeg het ook als je het wél goed doet. In Rotterdam wisten ze wel hoe ze daar op moesten reageren. Zo práten ze daar met elkaar. De Rotterdamse mentaliteit is anders, harder. Hier moet ik naar de jongens toe wat gematigder zijn in mijn woorden. Maar het moet ook groeien. Zo ben ik nu eenmaal. Het mooie van PSV is wel dat er respect is voor elkaar door alle geledingen heen. Als ik kijk naar mijn eigen team waarin ik samenwerk met Twan Scheepers; we zijn respectvol naar elkaar. Dat was in Rotterdam wel eens anders.

Zie je verder al verschillen met Feyenoord?

Ik zit hier nog maar kort, dus dat is lastig aan te geven. In mijn groep zitten zeer talentvolle spelers, maar nog geen een is zo compleet als De Guzman of Wijnaldum waar ik ook mee heb gewerkt. De vergelijking is natuurlijk ook lastig omdat jongens als De Guzman en Wijnaldum nu al verder zijn. Zakaria Labyad is misschien vergelijkbaar. Maar in het algemeen ontloopt het niveau elkaar weinig. Wat mij opvalt is dat in de jeugd de goede voetballers bij Feyenoord te vergelijken zijn met de goede voetballers bij PSV. De grote groep is ook gelijkwaardig. Maar aan de onderkant is PSV verder, vooral technisch is de basis breder. Dat heeft te maken met de manier van trainen. Er wordt veel gedaan aan techniek. In het begin was ik bang dat het bij PSV te ver door zou slaan naar de kant van de techniek en dat de spelers daardoor geneigd zouden zijn om minder samen te spelen. Maar dat valt mee tot nu toe.

En qua accommodatie en faciliteiten?

Daarin zijn de clubs vergelijkbaar. PSV is wat verder met het spelervolgsysteem 1-2 focus, maar Feyenoord is daar inmiddels ook mee begonnen. Aan de andere kant werkt Feyenoord al langer met videoanalyse terwijl dat bij PSV nu pas van de grond komt. Maar ik vind dat het trainingscomplex van PSV er duidelijk veel mooier bij ligt. Op de Herdgang heb je echt het idee naar een trainingscomplex te gaan. Het trainingscomplex van Feyenoord, Varkenoord, is veel drukker. Dat ligt ook midden tussen de huizen en bedrijven.

De B1 doe je als coach, de D2 als assistent. Hoe verhoudt zich dat?

Ik wist dat als ik bij PSV zou komen, veel uren zou moeten maken. Het plezier dat je in je werk hebt, maakt die vele uren echter helemaal goed. Ik vind het geweldig om hier te werken, echt. Bij de D2 ben ik vooral aanwezig bij de individuele trainingen op woensdagmiddag. Vorige week deden we een positiespel en dat was heerlijk. Ik dacht aanvankelijk dat die jongere jongens me minder zouden liggen dan bijvoorbeeld de B1, maar dat is niet het geval. Het is een enorme kick om met die ventjes te werken. Ze zijn heel talentvol en je krijgt er veel plezier voor terug.

Is dat jouw kenmerk ook; plezier in het trainen?

Voor mij is het een mix. Een mix van discipline, plezier en verantwoording. Een speler moet leren dat er discipline moet zijn, de trainer staat er immers niet voor niets. En je moet verantwoording kunnen nemen. Wéten waarom je bepaalde keuzes maakt. Straks moet je voor 50.000 man een keuze maken. Ik probeer ze dan ook te trainen om ze in bepaalde situaties te brengen. Hoe los je dit op onder druk? Dat heb ik absoluut van Van Hanegem geleerd. En plezier natuurlijk. Heel belangrijk. Een dolletje op z´n tijd moet kunnen. Om even de druk van de ketel te halen.

Hoe is de potentie van je B1-ploeg?

De jongens hebben allemaal veel talent. Maar het probleem soms van een hele talentvolle ploeg is dat ze minder bereid zijn om voor elkaar het vuile werk op te knappen. Dat zag je voor kort ook bij teams als Real Madrid en AC Milan. Geweldige voetballers, maar het waren geen teams.
Neem nu de wedstrijd van de B1 onlangs tegen FC Twente. Er was geen enkele speler van Twente waar ik mee zou willen ruilen, maar toch verliezen we met 4-1. Omdat we te weinig als team opereerden. De spelers zijn nog erg individueel gericht. We moeten er echt naar toe om een team te worden.

Hoe heb je je eigen jeugdopleiding ervaren?

Ik ben bij Sparta binnen gekomen als eerstejaars A. Daarvoor speelde ik bij RFC, een Rotterdamse voetbalclub. Ik kwam dus relatief laat bij de opleiding. Dat is nu bijna onmogelijk. Voor mij is het dus in de A begonnen en daarna vrij snel gegaan. Als tweedejaars A mocht ik al meedoen met het tweede elftal. Toen ik net 18 was, debuteerde ik in het eerste. Het eerste seizoen ging heel goed. Tien wedstrijden mocht ik meespelen. Maar ik was er mentaal nog niet aan toe. Het tweede jaar mocht ik ook weg. Ik kwam bij Utrecht terecht en daar móest je wel. De mentaliteit daar was keihard, maar als je zelf liet zien dat je wilde, werd je goed opgevangen door de oudere spelers. Ton Patinama bijvoorbeeld heeft me zeer goed geholpen. Door hem ben ik gevormd. Ja, hij was ook een stevige speler en dat was ik ook.

Hoe kijk je aan tegen het fenomeen jeugdopleiding in het algemeen?

Ik heb daar een dubbel gevoel over. Moet je jonge kinderen in hun eigen omgeving laten groeien of hier bij een jeugdopleiding? Maar het vele trainen, ook individueel, daar word je zóveel vaster van. Hoe jonger je daarmee begint, hoe beter. Maar we zullen als trainers goed moeten kijken naar de oefenvormen. Dat is heel belangrijk. Het moet een mix zijn van alles, zoals voetbal ook een mix is. Veelzijdig, met voldoende pleziermomenten.

Loopt er voldoende talent rond bij PSV?

De weg naar de top is ontzettend lang, dus dat is lastig in te schatten. Mijn groep is heel speels en de jongens beseffen nog niet altijd waar het nu echt om gaat. Het is aan mij en Twan Scheepers om de juiste stappen te zetten. Ik hoop over een aantal jaren trots te kunnen zeggen dat wij er aan hebben mee geholpen om die jongens in het eerste te krijgen. Maar wij máken ze niet, wij mógen met ze werken. Uiteindelijk moeten ze zelf ook de juiste stappen zetten om het te redden. Daar kunnen wij deels wat aan bijdragen, maar veel moeten ze toch zelf doen en ondervinden.

Tot slot: wat voor een voetballer was Henk Fräser zelf?

Veel mensen schatten me te laag in als voetballer. Soms ging ik te ver, maar alleen dat beeld is blijven hangen. Buiten het veld liep ik overal voor weg, maar in het veld ging ik zover ik moest gaan. Als je me raakt en je zegt ‘sorry’, dan zand erover, maar als je mij wilt overheersen dan heb je een slechte aan Henk Fräser.
Ik merk wel dat de spelers die met me hebben getraind, me meer waarderen dan hen die me alleen van de wedstrijden kennen. Sommigen hebben me juist heel hoog zitten, zoals Van Hanegem en die schatten me misschien weer te hoog in. Ik zit er ergens tussenin. Maar je eindigt waar je thuishoort.

---

Overzicht van de loopbaan van Henk Fräser

Seizoen	Club
1984/85	Sparta
1985/86	Sparta
1986/87	FC Utrecht
1987/88	FC Utrecht
1988/89	Roda JC
1989/90	Roda JC
1990/91	Feyenoord
1991/92	Feyenoord
1992/93	Feyenoord
1993/94	Feyenoord
1994/95	Feyenoord
1995/96	Feyenoord
1996/97	Feyenoord
1997/98	Feyenoord
1998/99	Feyenoord
	Nederlands elftal
Aantal wedstrijden	248
Interlands	6
Doelpunten	30

Laatste wijziging op 12-10-2009 @ 15:58. Categorie: Overige